Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie instytucji komornika w świetle ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

   Szanowny Panie Ministrze! Kwestie instytucji komornika były przeze mnie poruszane w zapytaniu poselskim, jednak odpowiedź oraz wyjaśnienie, jakie otrzymałem w tej sprawie, są daleko niewystarczające.

   Art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. nadaje instytucji komornika status funkcjonariusza publicznego. Stoi on w sprzeczności prawnej z art. 3a oraz 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z dnia 18 września 2001 r. Przepisy te nadają samodzielność finansową instytucji komornika w kwestii wynagrodzenia, ubezpieczeń oraz podatków. W świetle tych przepisów staje się on przedsiębiorcą będącym na własnym rozrachunku i osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą.

   Interpretacja art. 3a i 28 omawianej ustawy niezaliczająca komornika do ˝osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą˝ ze wszystkimi tego skutkami, a tylko w kwestii samodzielności finansowej, budzi wiele obaw i zastrzeżeń, jest wątpliwa z punktu widzenia prawa (czyż może radny gminy prowadzić działalność gospodarczą na majątku tejże gminy).

   W praktyce nietrudno sobie wyobrazić sytuację, w której komornik, bezpośrednio zainteresowany korzyściami finansowymi, przeprowadza swoje czynności w pośpiechu, nie oglądając się ani na wartość majątku, ani na interes stron, po to tylko, by uzyskać przychody na pokrycie kosztów swoich działań. Umożliwiają mu to zapisy art. 45 pkt 4 omawianej ustawy.

   Poza tym takie rozwiązanie oznacza, że funkcjonariusz publiczny pobiera korzyści materialne z uwagi na zajmowane stanowisko. Jego działalność jest nacechowana chęcią zysku dla siebie, kosztem zajmowanego mienia, ze stratą dla dłużnika, jak i wierzyciela.

   Istotnym problemem jest też sposób, w jaki postępują komornicy wobec zadłużonych placówek służby zdrowia. W tym przypadku zajmowanie sprzętu ratującego życie bądź też niezbędnego do funkcjonowania placówki jest naganne i powinno być zakazane ustawowo. Takie praktyki są szkodliwe społecznie i nieracjonalne z punktu widzenia ekonomii. Pozbawienie szpitala sprzętu diagnostycznego oznacza bowiem brak możliwości niesienia pomocy chorym.

   Biorąc to wszystko pod uwagę, pytam Pana Ministra: Czy połączenie kompetencji komornika jako funkcjonariusza publicznego z jego samodzielnością finansową i brak przepisów ograniczających stosowanie praktyk, o których była mowa, nie powoduje wielu nieprawidłowości w działaniu komorników oraz co Ministerstwo Sprawiedliwości zamierza zrobić w tej sprawie?

   Poseł Henryk Ostrowski

   Zielona Góra, dnia 8 stycznia 2004 r.